اتوار، 26 فروری، 2012

روح پنهنجو خوشيء جو گهر نه هيو

روح پنهنجو خوشيء جو گهر نه هيو
اک ۾ ڳوڙهو ڪڏهن مگر نه هيو
چار گهڙيون رکي ڇڏيئي اڇلي
دوستي هئي ٽشو پيپر نه هيو
دل اسان جي ۽ بي رخي تنهنجي
ڪربلا جي مٿان ڪڪر نه هيو
دوستن جو خلوص هو اي دل
توکي وشواس ڇو مگر نه هيو
ها مڃان ٿو پهاڙ هو ميڪش
پيار جي راھ جو پٿر نه هيو


***
ميئڪش سومرو

کوئی تبصرے نہیں:

ایک تبصرہ شائع کریں