سنڌي شاعري

محمود مغل صاحب ڪاوش ۾ وسعت الله خان جو ھڪ آرٽيڪل ترجمو ڪري رکيو ھئو. جيڪو مائرن جي عالمي ڏھاڙي تي پڙھندڙن لاءِ حاضر آھي. ”جڏهن ابي جي پگهار جا، ساڍا ٽي سئو رپيا پورا ٿي ويندا هئا، تڏهن امڙ، اسان جي پسند جو پڪوان تيار ڪندي هئي. ترڪيب اها ئي هوندي هئي، جو سُڪل مانيءَ جا ٽُڪر، پراڻي ڪپڙي جي ٿيلهيءَ ۾ گڏ ٿيندا رهندا هئا ۽ مهيني جي آخر ۾ انهن ٽُڪرن جو ڀاڳ جاڳندو هو. پاڻيءَ ۾ پُسائي، نرم ڪري، گڏ هڪ ٻه مُٺ بچيل دالين جي پيسي، جيڪو ڪم اُکري مُهريءَ تي ٿيندو هو، ديڳڙيءَ ۾ وجهي پچڻ لاءِ ڇڏي ڏبو هو، تان جو زبردست مزيداري حليم ٺهي ويندو هو ۽ اسين سڀ ٻار، اهو حليم، آڱريون چٽي کائي ويندا هئاسين. امان لاءِ صرف ديڳڙيءَ جي تَري ۾ لڳل ڪجهه ٽُڪر ئي بچندا هئا. امڙ جو چوڻ هو ته ’کُرڙ جو مزو اوهين ڇا ڄاڻو!‘ امان سُگهڙ به اهڙي هوندي هئي، جو هڪڙي ڏينهن گوبي رڌبي هئي ته ٻئي ڏينهن وري انهيءَ گوبيءَ جي پنن ۽ ڏانڊين جي ڀاڄي تيار ٿيندي هئي ۽ اهو چوڻ ڏاڍو ڏکيو هوندو هو ته گوبيءَ جي ڀاڄي مزيدار وڌيڪ هئي يا انهن ڏانڊين پنن جي ڀاڄي. امان جڏهن به بازار ويندي هئي ته غفوري درزيءَ جي دُڪان جي ڪُنڊ ۾ پيل ڪپڙي جي ڪاتر جي ...