سنڌي شاعري

جنهن به ڪمپوز ڪئي، بي دلي سان ڪئي. زندگي پروف ريڊنگ جي غلطي لڳي! دوستيون، مائٽيون، ٽاڪُئانۡ ڀرم هئا: ڌُوڙ رشتن جي هر پل اکين ۾ چُڀي! پنهنجا مسلڪ سنڀالي رکو پاڻ وٽ! مسندن، گادين خُوب ڪئي گندگي! روز هڪڙي نئين خواب جي قسط تي: پاڻ پنهنجي سموري حياتي ڏني! سينه ڪُوبي ۾ مون ساڻ شامل رهيو: وقت جو ترجمانۡ ھڪڙو گهڙيال ئي! ايئن تعصب وچان رد ڇو ٿا ڪريو! ڪُجه ته هوندو چڱو, آئين-اڪبري! سنک مسجد اندر, ٻانگ مندر منجهان: مان سُڻان, آس اهڙي سدائين رهي! زندگي! تو گهڻن کي ڏنيون حيرتون: دل گُهري ٿي ته ڏيان توکي حيرانگي! ساري جڳ کي ڀري هڪڙو ڀُونڊو ڏئي: دل چوي ٿي ته "آسي!" ڪجي خودڪشي! آسي زميني

ڪي جو ويندا ته پَتو ڪنهن کي نه پوندو آهي، ڪي جو وِيندا ته ڪيئي شهر رُلِي ويندا آهن. ڪِن کان بيزار زمانو به ته ويٺا هوندا، ڪن جي هُوندي آ ضرورت به اُٿِي ويندا آهن. ڪن جي قبرن تي رڳو وارث هڻندا آهن ڪتبو، ڪِن جا هر دل جي مٿان ڪَتبا لڳي ويندا آهن. (سرڪش سنڌي جي زخميءَ کي ڀيٽا)