سنڌي شاعري

هرڻين جيئن حُسن جون اٿئو محبتون، وحشتن ڏي انهن کي ڊُڪايو متان. اڄ ٽِڙيو ڪوبه احساس ناهي ڪٿي، اڄ ته سُرمون اکين لئه گُهرايو متان. رات جوڳيڻ لڄاري جيان ڪونه آ، جيءُ اڻموٽ جوڳي رُلايو مان اڄ ھوا ۾ رُلي ٿو وڇوڙو رُڳو ، اڄ هوا ۾ پگهر کي سُڪايو متان وقت وِڌوا جي در تي سُمهي آ رهيو، چنڊ کي ڪو قصو اڄ ٻُڌايو متان ٻارڙين سان زنا جي هَلي پئي وبا، ديپ پنهنجا درين مان اُجهايو متان. ڪنهن جو زوري پيو پَرڻو ٿِئي ڳوٺ ۾، ٽھڪ پنهنجو ڪٿي اڄ اُڏايو متان بي ضميريءَ کي ناهي رَسو ڪو وِڌَل، ڪنڌ ڀُلجي ڪٿي ڀي جُهڪايو متان آئون ٿوهر کي ڀاڪر ڀَرڻ ٿو وڃان، اڄ گهُرايو متان ، اڄ پُڇايو متان. **** ايوب کوسو

منهنجي سچيت سڪ جا پرچا تہ ڪو پڙھي!  ديدن جا بيت دل جا دوھا تہ ڪو پڙھي!  مونکي ڏيو منڌيئڙو ”مون“ ۾ رکيو ئي ڇاھي،  ڪنهن جا جوان جيئرا جذبا تہ ڪو پڙھي!  عنوان جانِ جانان، مضمون گيت گانا،  اونهو اچي اندر جا، اُلڪا تہ ڪو پڙھي!  سڀڪو سِٽون ڏِسيو ٿو معنيٰ سِڌي سَلي،  ھا پر حوال دل جا حاشا تہ ڪو پڙھي!  ڇا لَئي صليب ۾ آ، عيسيٰ کي ڪو سُڻي،  ڇا لطف ڪشمڪش ۾، موسيٰ تہ ڪو پڙھي!  ھُن جي حسين جادوءَ گهوگهيو، گُهٽيو گهڻو پر،  استاد جي لڇڻ ۾ ”ڇو ڇا“ تہ ڪو پڙھي!  *** استاد بخاري ڪتاب: نه ڪم نبريو نه غم نبريو 

تُنهنجي يادن کي ٽارڻ ڪو چَرچو نه هو، تو چَيو پر وِسارڻ ڪُو چرچو نه هو. هر بَسنتيءَ ۾ اَکِڙيون لَغَڙَ ٿي اُڏيون، هر ڳَليءَ توکي ڳولڻُ ڪو چرچو نه هو. تو وِداع چيو مَڃُيم، تُنهنجو حق هو مَگَرِ، مون لئه ماضِيءَ کي ڪُرچڻ ڪُو چرچو نه هو. پَلَ قَطارون ٿي پنڇين جان اُڏريا جَڏهن، پوءِ لُڙڪن کي روڪڻ ڪُو چَرچو نه هو. هِنَ ڏُکن واري ميلي ۾ مُنهنجا پرين، هي وِڇوڙا سَنڀالڻ ڪُو چرچو نه هو. پوپٽن کي ”تَبَسُمَ“ بَهارُنِ چَيو، سالَ وِڇڙي گُذارڻ ڪُو چرچو نه هو.. ع.غ.تبسم اُڀَ هيٺان اڃارا گيت لُڇَنِ..

ڪوٺي جي ڇت تي چڙهندو هوندين  مون کي مٺا ڳوليندو هوندين چوڙين واريون خالي ٻانهون  ڏسندو هوندين روئندو هوندين ماڻھو پڇندا هوندئي منهنجو  چُپ چُپ هوندي جهرندو هوندين کُليل کڙڪي تيز هوائون  پهر بيهي سوچيندو هوندين ٻاهران ”تبسم“ خوش خوش آهين  اندران ڀڄندو ڀُرندو هوندين. *** عبدالغفار تبسم

چَيمُ جھڙي گُھران ٿو دوستي اھڙي پَڪي ناھي، چيائين زندگي کان اڳ ٽۡٽي ايڏي ڪچي ناھي. چيم مونکي الائي عشق پھچايو ڪٿي آھي؛ چيائين مون بہ پنھنجي جاچ اڃان پوري لڌي ناھي. چيم اڀياس کي پورو پتو تنھنجو نہ منھنجو آ، چيائين سونھن سِڪ کي ڪا نظر سمجھي سگھي ناھي. استاد بخاري.....

صفا برف وانگي ٺريو آ ڊسمبر  کڻي تنهنجون يادون وريو آ ڊسمبر بدن تي جدائي رکي روز ٽانڊا اسان لئہ اوهان بن ٻريو آ ڊسمبر مهينا ويا گذري ڏسندي سفر ۾  کڻي ڀاڪرن ۾ ڀريو آ ڊسمبر اسان رات پهرين ئي سڪرات ڪاٽي  الئہ ڪيئن اوهان جو سريو آ ڊسمبر. هيو پوھ سيارو چميون گرم خاڪي وري ذھن تي سو تريو آ ڊسمبر. *** خاڪي جاني

دل سان پَرتل چنڊ به ناهي، ميري موسم، ڪير سڏيندو!؟ تارن کي حيرانيون آهن، ٺهندو ڊهندو خواب وڃي ٿو! وڌندو هاڻ عذاب وڃي ٿو! واعدن ۾ ويرانيون آهن! تارن کي حيرانيون آهن! واءُ چوي ٿو ڪو به نه ايندو! پنهنجو وڇڙيل پاڇو آهي! *** ايوب کوسو